Bob de Boeienkoning
Geplaatst op April 19, 2009 | Gearchiveerd onder Dagblad Trouw |
Een vrouw naast ons, ze was helaas te klein om te zien wat er op het podium gebeurde, maar loste dit handig op door haar mobiele telefoon als periscoop te gebruiken, zei op een gegeven moment: ‘Hij is wel een beetje een autist, hè?’
Misschien werkte ze in de zorg?
Maar ze had geen ongelijk, Bob Dylan leek zich nauwelijks bewust van de aanwezigheid van de vijf muzikanten die zijn begeleidingsband vormen, laat staan van ons, de vijfduizend bezoekers die zijn publiek vormden, vorige week zondag in de Heineken Music Hall.
Dat Rob Schouten in zijn stukje over het concert van de dag daarvoor (Trouw 15 april) de nadruk legde op het rituele aspect van de gebeurtenis was ook begrijpelijk, al geldt dat voor de Mathaeus Passion, Cirque du Soleil of Ajax-Feijenoord natuurlijk evenzeer. De manier bijvoorbeeld waarop een tijdje voor aanvang een indrukwekkende senior roadie met witte baard en paardenstaart eerbiedig een paar A4tjes op het orgel legde en het leeslampje ontstak, de jongere assistenten die zo nu en dan het halfverlichte podium op slopen om een standaard vier millimeter te verzetten of een stofje van de Leslie-box te vegen, het deed inderdaad denken aan de koster die vlak voor de hoogmis het altaar oploopt, zogenaamd om een plooi uit het altaarkleed te strijken, maar in werkelijkheid alleen om de spanning op te bouwen.
Een voorstelling is een ruil, de performer komt iets brengen, maar ook iets halen. Laatst zag ik op BBC4 een registratie van een James Taylor-concert. Wat hij bracht was zijn muziek, maar door de kokette anekdotes tussendoor, de toespelingen op zijn persoonlijk leven, de verwijzingen naar zijn glorietijd en zijn betrekkingen met andere muzikale grootheden, was ook zonneklaar wat hij kwam halen. Bij Bob Dylan is zelfs niet helemaal duidelijk wat hij komt brengen, hij verschijnt, speelt en verdwijnt, elke interactie ontbreekt, precies zoals de vrouw naast ons opmerkte. Hij speelt zijn muziek niet, hij speelt mét zijn muziek, in het openbaar. Hier staan veel echte liefhebbers, maar zelfs zij herkennen soms pas na tien maten welk nummer hij eigenlijk speelt. De zwoele ballroom swing van Beyond the horizon gaat langs de kettingzaag, het klaaglijke Blowin’ in the wind is nu een blues vol berusting, Don’t think twice wordt een luchtige shuffle - Bob Dylan is zijn eigen karaoke-band geworden.
Woorden als ‘verveeld’ en ‘routineus’ schieten te binnen, en toch is het dat niet. Dylan bestrijdt de verveling juist door oneindig te variëren met stijl, tempo en frasering, hij treedt drie avonden per week op, al jaren, en speelt telkens een andere setlist. Hij komt niets halen, alleen brengen. Als een marskramer loopt hij zijn wijk, altijd is zijn assortiment anders gerangschikt, maar hij kijkt je niet aan en maakt nooit een praatje. Garen en band, band en garen, take it or leave it.
Weinig dingen lijken mij vreemder dan om Bob Dylan te zijn. Om zo oneindig vaak te bestaan, in de ogen van anderen. Wie ben je dan nog, wie kun je nog zijn? Dylan kan het. We noemen hem een muzikant, een dichter, een rockster, maar in wezen is hij een boeienkoning. Telkens staat hij weer voor je, met de ketens aan zijn voeten.
De Houdini van zijn eigen mythologie.
Reacties
4 Reacties to “Bob de Boeienkoning”
Laat een bericht achter
Links
Jan,
complimenten. Mooi stukje.
Ik was er ook. Ik stond links, jij rechts van het podium.
Maar daarom niet minder indrukwekkend, inderdaad.
Groeten.
Marcus
hallo, Kuiten B. Even dacht ik dat je vanuit een hautaine, dedaine blik - vanaf het balkon, denk ik? - het aardig zou vinden een beetje te zeikschuiten op de enige man die zich “a legend in his own time” in de na-oorlogse pop-muziek kan noemen. Dwars door de (tijd)grenzen van blues, rock ‘n roll, country-rock-folk en weet ik wat er allemaal is (geweest). Gelukkig ga je gaandeweg vertellen hoe groot de man is in zijn uniciteit. Idd: wie anders kan Bob Dylan zijn? Alleen Bob Dylan zelf. 1 is genoeg, maar je krijgt er nooit genoeg van,
vg. Marten
Beste Jan,
ik ben niet van de reclame. Maar wel van Dylan.
24 mei. Op zijn verjaardag; in Utrecht.
www.destraat.org/dylan
Ik leg een kaartje voor je klaar bij de kassa.
Marcus
Beste Dylan Vrienden,
Op zondagmiddag 24 mei treden er drie Dylan Tribute Bands op in Utrecht.
Het optreden vindt plaats in DB’s aan de Cartesiusweg en de entree is 8 euro.
Het Programma.
14.15 uur Rainy Day Men #2&3
15.30 uur Bobs Boys
16.30 uur Hard Rain
18.00 uur Einde
Op deze site www.destraat.org/dylan.htm kun je nog veel meer informatie vinden over de bands, Wie dat zijn, over DB’s en waar dat precies is, en over Dylan.
Wat we al wel kunnen verklappen is dat er drie totaal verschillende bands zullen spelen die elk een eigen geluid hebben en Dylan in volle glorie laten horen. En dat alles op zijn verjaardag…
Zondagmiddag 24 mei. 14.00 uur. DB’s. Utrecht. Dylan.
Omdat dit een concert is zonder winst-oogmerk willen we jullie vragen vooral deze mail door te sturen aan vele vrienden en bekenden. Alles wat er eventueel overblijft gaat naar de bandleden.
Kaartjes reserveren kan via info@destraat.org
Met vriendelijke groeten,
Marcus Kuitenbrouwer
Met dank aan DB,s.