Paul Scheffers verkeerde plank

Geplaatst op april 9, 2018 | Gearchiveerd The Semidaily Kuitenbrouwser | Reageer

HP DE TIJD,  FEBRUARI 2000

Het is onnodig te zeggen dat Paul Scheffers noodkreet over het multiculturele drama dat zich in dit land voltrekt, grote verdiensten heeft, deze en andere krantenpagina’s getuigen er al weken van. De doorbreking van het multiculturele taboe is een taaie aangelegenheid en Scheffers betoog is een belangrijke bijdrage, eerder nog misschien vanwege wie hij is en waar zijn stuk verscheen dan vanwege wat er in stond. Frits Bolkestein maakte het spreken over deze dingen vijf jaar geleden al een stuk minder suspect, maar hij bleef natuurlijk een VVD’er. Dat ‘argument’ kan tegen een nette, progressieve intellectueel als Scheffer in elk geval niet worden ingebracht, en dat is winst, zoals het tegenwoordig heet.

Het gekke aan Scheffers stuk is dat de symptomen die hij signaleert juist zijn, hij er ook de juiste urgentie aan toekent, ook de remedie die hij suggereert lijkt me een zinnige, en dat alles terwijl zijn diagnose niet klopt.

Nadat hij het probleem geschetst heeft, een reusachtige sociaal-economische achterstand van het gestaag groeiende allochtone deel van de bevolking, het ontstaan van een kansloze etnische onderklasse (daags na zijn artikel nog eens onderstreept door alarmerende cijfers over de segregatie in het lager onderwijs) vraagt Scheffer zich af hoe het zover heeft kunnen komen.

Hoewel hij aanvankelijk wel een vergelijking maakt met de sociale kwestie (‘zo energiek als de sociale kwestie’ van weleer te lijf is gegaan, zo aarzelend wordt nu omgegaan met het multiculturele drama dat zich onder onze ogen voltrekt’) trekt hij die lijn niet door en concentreert hij zich bij het zoeken van de oorzaak van dit falen op culturele factoren. Lees verder

De Aandachtrovers

Geplaatst op november 9, 2017 | Gearchiveerd NRC HANDELSBLAD | Reageer

De computer is een rekenmachine, een schrijfmachine, een videomachine, maar hij wordt ook steeds meer een afleidmachine. Wie een paar uur wil werken zonder dat er op het computerscherm voortdurend venstertjes opduiken en signaalgeluidjes weerklinken, mag eerst een uurtje inruimen om al die meldingen uit te zetten. De ‘knop’ zit meestal ergens diep verborgen. Sommige vind je nooit. Denk je dat je alles uitgezet hebt, klinkt ‘s nachts vanuit de iPad toch weer piepje, fluitje of tinkeltje.  Ah, Paul McCartney geeft over drie jaar een concert in Ziggodome! Donald Trump heeft chocoladetaart gegeten! Lees verder

Beatrix Ruf: Pek & Veren

Geplaatst op oktober 25, 2017 | Gearchiveerd The Semidaily Kuitenbrouwser | Reageer

De affaire Ruf markeert een nieuw tijdperk in de verstrengeling van de publieke en de private sector, dankzij het modieuze marktdenken van de politiek. De term ‘marktdenken’ is in feite misplaatst, want wat altijd weer opvalt is de ondoordachtheid waarmee deze noties in praktijk zijn gebracht.

Rond de vorige eeuwwisseling werd voor semi-publieke instellingen zoals ziekenhuizen, scholen en musea een nieuw bestuursmodel geïntroduceerd, in trendy Engels: de code governance. De oude constructie, een bestuur dat het beleid maakt en een directie die het uitvoert, werd vervangen door het RvT-model, waarbij een machtige en autonome directie beide doet, met daarnaast een ‘Raad van Toezicht.’ Het paste perfect in de tijdgeest: de publieke sector gaat bedrijfje spelen en kopieert het Raad van Bestuur/Raad van Commissarissen-model uit het bedrijfsleven. Met dit verschil dat in een RvC de aandeelhouders van het bedrijf vertegenwoordigd zijn, die de directeur naar huis kunnen sturen als hij hun belang schaadt. Het is immers hún geld. In de RvT van een (semi)-publieke instelling zou de ‘publieke aandeelhouder’ dus een grote stem moeten hebben, oftewel: de belastingbetaler. Dit geldt in het moderne governance-model om een of andere reden als ongewenst. De overheid geeft subsidie en blijft verder op afstand. Onder Ruf bestond de RvT van het Stedelijk Museum uit: een vastgoedmiljardair, een hightech-miljonair, nog een hightech-miljonair, een beursmiljonair, een beeldend kunstenaar, een Duitse kunsthistorica, een hoogleraar mediarecht en de ‘substituut ombudsman’.
Het Stedelijk Museum ontvangt dertig miljoen euro subsidie per jaar, tien van de staat, en geen van die beide partijen is in haar bestuur vertegenwoordigd, zelfs niet indirect. Krankzinnig!
Lees verder

VEILIGHEID? DAT IS EEN TEEVEN-WOORD!

Geplaatst op oktober 24, 2017 | Gearchiveerd The Semidaily Kuitenbrouwser | Reageer

Een aantal jaren geleden dronk ik na afloop van een congres dronk een biertje met mensen uit de wereld van het recht. Advocaten, rechtsgeleerden, Officieren van Justitie, rechters. De problemen op het Ministerie van Veiligheid en Justitie waren het gesprek van de dag. Men was het erover eens dat dit superministerie nooit gevormd had mogen worden. Het simpele feit dat er een ministerie gecreëerd werd dat in één adem de begrippen ‘Justitie’ en ‘Veiligheid’ omvat, is menig jurist een gruwel. Het zou de volgende formatie vast niet overleven. Die voorspelling is dus niet uitgekomen.

‘En dan ook nog in omgekeerde volgorde!’, zei een hoogleraar strafrecht.

‘Maar hoezo,’ vroeg ik, ‘Veiligheid en Justitie, die horen toch bij elkaar?’

‘Nee! Nee!’

Meewarige blikken waren mijn deel. Hier sprak duidelijk een leek.

‘O, waarom niet?’

‘Veiligheid’, werd me uitgelegd, is iets waar mensen in de rechterlijke wereld niets mee te maken willen hebben. Veiligheid is het werk van de politiek en de politie,  daar wil de magistratuur niets mee te maken hebben.

‘Veiligheid is een Teeven-woord!’, flapte iemand eruit. Het verband met de hondenwereld zag ik niet direct, maar het was ‘Teeven’, naar Fred Teeven, VVD-prominent, crimefighter en gevallen staatssecretaris voor Veiligheid en Justitie. ‘Veiligheid’ is een Teeven-woord.

 

‘Een winkeldiefstal, wat heeft dat met veiligheid te maken?’ zei een gelouterde rechter.

‘Dat is toch duidelijk? Winkeldiefstal is toch een aantasting van de veiligheid van de winkelier?’

Dat moest hij toegeven, maar de tegenzin was tastbaar.

De handboeken zijn duidelijk: een rechter beoogt met zijn straf drie dingen: afschrikking, vergelding en beveiliging. Andere mogelijke daders moeten worden afgeschrikt, de gedane schade moet worden vergolden en de samenleving moet tegen de dader worden beschermd. ‘Veiligheid’ is dus misschien een ‘Teeven-woord’, het is – om een bewindsman te noemen die bij dit gezelschap vast in hoger aanzien stond – ook een ‘Hirsh-Ballin-woord’. Maar de politiek, met name rechts, heeft ‘veiligheid’ zo hoog in het vaandel geheven, dat rechters, die onafhankelijk willen en moeten zijn, het zijn gaan mijden, als een besmet begrip. Ook de oertermen ‘vergelding’ en ‘afschrikking’  zijn bij rechters in onbruik geraakt, als zijnde te grimmig. Liever spreken zij van ‘generale en speciale preventie’ en ‘normhandhaving’. Bij het publiek leeft het hardnekkige misverstand dat Nederlandse rechters te licht straffen, terwijl onderzoek keer op keer uitwijst dat dit niet zo is. Nederlandse rechters zijn dus niet soft, maar komen kennelijk wel soft over. Door dit soort verzachtend taalgebruik, wellicht?

‘Justitie’ en ‘Veiligheid’ hebben álles met elkaar te maken. Als het recht geen middel tot veiligheid is, waartoe dan wel? Zo’n cruciaal begrip moet de rechtsorde zich niet laten afnemen door fatsoensrakkers die er politieke boter uit proberen te braden.

Rutte III gaat nu dus ten dele aan de grief van de rechterlijke gemeenschap tegemoet komen, waarschijnlijk op aandrang van D66,  u weet wel, de rechterspartij, door ‘Justitie’ nu voorop te zetten. Eerherstel voor de magistratuur, hoera, maar het is natuurlijk een oppervlakkige, cosmetische ingreep, die naar ik begrijp, ook nog vele miljoen gaat kosten. En: áls je die begrippen dan in één adem wilt noemen, is de huidige volgorde, ‘Veiligheid en Justitie’, logischer. Het is net als met ‘normen en waarden’: zonder waarden kun je geen normen stellen, dus je moet eigenlijk ‘waarden en normen’ zeggen. Veiligheid is het doel, Justitie is het middel. Wij streven naar veiligheid, en voor als dat niet lukt, is er justitie.

Maar grondwettelijk zijn het verschillende diersoorten. Veiligheid behoort tot de wetgevende macht, justitie tot de rechterlijke. Uit het oogpunt van staatsrechtelijke zindelijkheid, om alle schijn van directe politieke sturing van het OM en de Rechtspraak te vermijden, zou het beter zijn ze ook in verschillende ministeries onder te brengen, onder verschillende politiek verantwoordelijken.

Justitie krijgt nu een optisch primaat, maar het ware euvel, de gedwongen cohabitatie met een politieke bedgenoot, blijft gewoon bestaan.

 

 

 

 

Sterk & Zwart

Geplaatst op augustus 25, 2017 | Gearchiveerd Sterk & Zwart | Reageer

– En, nog op vakantie geweest?

– Ja, net terug.

– Wat hebben jullie gedaan?

– Geglamped.

– Gewat?

– Komt van Glamping. Kamperen met glamour.

– Kamperen met glamour. Zoiets als moddervechten met waardigheid. Begraven met fun.

– Het was superleuk.

– Krijg je dan een gouden hoesje voor om de wc-rol?

– Kamperen maar dan zonder te kamperen, zeg maar. En jullie?

– Wij gaan dit jaar naar een natuurhuisje. Hier, kijk, net geboekt.

– Zo! (leest) ‘In het hart van de Spaanse provincie Andalusië ligt dit vrijstaande natuurhuisje met zes gastenkamers, vier badkamers en een privé zwembad.’ Niet dat je zegt een ‘huisje’. En veel natuur zie ik ook niet!

– Zelfde idee eigenlijk als glamping.

– Hoe bedoel je?

– A zeggen, B doen.

– Ja precies. Echt vakantie.

volgende pagina »