Beatrix Ruf: Pek & Veren

Geplaatst op oktober 25, 2017 | Gearchiveerd The Semidaily Kuitenbrouwser | Reageer

De affaire Ruf markeert een nieuw tijdperk in de verstrengeling van de publieke en de private sector, dankzij het modieuze marktdenken van de politiek. De term ‘marktdenken’ is in feite misplaatst, want wat altijd weer opvalt is de ondoordachtheid waarmee deze noties in praktijk zijn gebracht.

Rond de vorige eeuwwisseling werd voor semi-publieke instellingen zoals ziekenhuizen, scholen en musea een nieuw bestuursmodel geïntroduceerd, in trendy Engels: de code governance. De oude constructie, een bestuur dat het beleid maakt en een directie die het uitvoert, werd vervangen door het RvT-model, waarbij een machtige en autonome directie beide doet, met daarnaast een ‘Raad van Toezicht.’ Het paste perfect in de tijdgeest: de publieke sector gaat bedrijfje spelen en kopieert het Raad van Bestuur/Raad van Commissarissen-model uit het bedrijfsleven. Met dit verschil dat in een RvC de aandeelhouders van het bedrijf vertegenwoordigd zijn, die de directeur naar huis kunnen sturen als hij hun belang schaadt. Het is immers hún geld. In de RvT van een (semi)-publieke instelling zou de ‘publieke aandeelhouder’ dus een grote stem moeten hebben, oftewel: de belastingbetaler. Dit geldt in het moderne governance-model om een of andere reden als ongewenst. De overheid geeft subsidie en blijft verder op afstand. Onder Ruf bestond de RvT van het Stedelijk Museum uit: een vastgoedmiljardair, een hightech-miljonair, nog een hightech-miljonair, een beursmiljonair, een beeldend kunstenaar, een Duitse kunsthistorica, een hoogleraar mediarecht en de ‘substituut ombudsman’.
Het Stedelijk Museum ontvangt dertig miljoen euro subsidie per jaar, tien van de staat, en geen van die beide partijen is in haar bestuur vertegenwoordigd, zelfs niet indirect. Krankzinnig!
Lees verder

VEILIGHEID? DAT IS EEN TEEVEN-WOORD!

Geplaatst op oktober 24, 2017 | Gearchiveerd The Semidaily Kuitenbrouwser | Reageer

Een aantal jaren geleden dronk ik na afloop van een congres dronk een biertje met mensen uit de wereld van het recht. Advocaten, rechtsgeleerden, Officieren van Justitie, rechters. De problemen op het Ministerie van Veiligheid en Justitie waren het gesprek van de dag. Men was het erover eens dat dit superministerie nooit gevormd had mogen worden. Het simpele feit dat er een ministerie gecreëerd werd dat in één adem de begrippen ‘Justitie’ en ‘Veiligheid’ omvat, is menig jurist een gruwel. Het zou de volgende formatie vast niet overleven. Die voorspelling is dus niet uitgekomen.

‘En dan ook nog in omgekeerde volgorde!’, zei een hoogleraar strafrecht.

‘Maar hoezo,’ vroeg ik, ‘Veiligheid en Justitie, die horen toch bij elkaar?’

‘Nee! Nee!’

Meewarige blikken waren mijn deel. Hier sprak duidelijk een leek.

‘O, waarom niet?’

‘Veiligheid’, werd me uitgelegd, is iets waar mensen in de rechterlijke wereld niets mee te maken willen hebben. Veiligheid is het werk van de politiek en de politie,  daar wil de magistratuur niets mee te maken hebben.

‘Veiligheid is een Teeven-woord!’, flapte iemand eruit. Het verband met de hondenwereld zag ik niet direct, maar het was ‘Teeven’, naar Fred Teeven, VVD-prominent, crimefighter en gevallen staatssecretaris voor Veiligheid en Justitie. ‘Veiligheid’ is een Teeven-woord.

 

‘Een winkeldiefstal, wat heeft dat met veiligheid te maken?’ zei een gelouterde rechter.

‘Dat is toch duidelijk? Winkeldiefstal is toch een aantasting van de veiligheid van de winkelier?’

Dat moest hij toegeven, maar de tegenzin was tastbaar.

De handboeken zijn duidelijk: een rechter beoogt met zijn straf drie dingen: afschrikking, vergelding en beveiliging. Andere mogelijke daders moeten worden afgeschrikt, de gedane schade moet worden vergolden en de samenleving moet tegen de dader worden beschermd. ‘Veiligheid’ is dus misschien een ‘Teeven-woord’, het is – om een bewindsman te noemen die bij dit gezelschap vast in hoger aanzien stond – ook een ‘Hirsh-Ballin-woord’. Maar de politiek, met name rechts, heeft ‘veiligheid’ zo hoog in het vaandel geheven, dat rechters, die onafhankelijk willen en moeten zijn, het zijn gaan mijden, als een besmet begrip. Ook de oertermen ‘vergelding’ en ‘afschrikking’  zijn bij rechters in onbruik geraakt, als zijnde te grimmig. Liever spreken zij van ‘generale en speciale preventie’ en ‘normhandhaving’. Bij het publiek leeft het hardnekkige misverstand dat Nederlandse rechters te licht straffen, terwijl onderzoek keer op keer uitwijst dat dit niet zo is. Nederlandse rechters zijn dus niet soft, maar komen kennelijk wel soft over. Door dit soort verzachtend taalgebruik, wellicht?

‘Justitie’ en ‘Veiligheid’ hebben álles met elkaar te maken. Als het recht geen middel tot veiligheid is, waartoe dan wel? Zo’n cruciaal begrip moet de rechtsorde zich niet laten afnemen door fatsoensrakkers die er politieke boter uit proberen te braden.

Rutte III gaat nu dus ten dele aan de grief van de rechterlijke gemeenschap tegemoet komen, waarschijnlijk op aandrang van D66,  u weet wel, de rechterspartij, door ‘Justitie’ nu voorop te zetten. Eerherstel voor de magistratuur, hoera, maar het is natuurlijk een oppervlakkige, cosmetische ingreep, die naar ik begrijp, ook nog vele miljoen gaat kosten. En: áls je die begrippen dan in één adem wilt noemen, is de huidige volgorde, ‘Veiligheid en Justitie’, logischer. Het is net als met ‘normen en waarden’: zonder waarden kun je geen normen stellen, dus je moet eigenlijk ‘waarden en normen’ zeggen. Veiligheid is het doel, Justitie is het middel. Wij streven naar veiligheid, en voor als dat niet lukt, is er justitie.

Maar grondwettelijk zijn het verschillende diersoorten. Veiligheid behoort tot de wetgevende macht, justitie tot de rechterlijke. Uit het oogpunt van staatsrechtelijke zindelijkheid, om alle schijn van directe politieke sturing van het OM en de Rechtspraak te vermijden, zou het beter zijn ze ook in verschillende ministeries onder te brengen, onder verschillende politiek verantwoordelijken.

Justitie krijgt nu een optisch primaat, maar het ware euvel, de gedwongen cohabitatie met een politieke bedgenoot, blijft gewoon bestaan.

 

 

 

 

Sterk & Zwart

Geplaatst op augustus 25, 2017 | Gearchiveerd Sterk & Zwart | Reageer

– En, nog op vakantie geweest?

– Ja, net terug.

– Wat hebben jullie gedaan?

– Geglamped.

– Gewat?

– Komt van Glamping. Kamperen met glamour.

– Kamperen met glamour. Zoiets als moddervechten met waardigheid. Begraven met fun.

– Het was superleuk.

– Krijg je dan een gouden hoesje voor om de wc-rol?

– Kamperen maar dan zonder te kamperen, zeg maar. En jullie?

– Wij gaan dit jaar naar een natuurhuisje. Hier, kijk, net geboekt.

– Zo! (leest) ‘In het hart van de Spaanse provincie Andalusië ligt dit vrijstaande natuurhuisje met zes gastenkamers, vier badkamers en een privé zwembad.’ Niet dat je zegt een ‘huisje’. En veel natuur zie ik ook niet!

– Zelfde idee eigenlijk als glamping.

– Hoe bedoel je?

– A zeggen, B doen.

– Ja precies. Echt vakantie.

Sterk & Zwart

Geplaatst op augustus 23, 2017 | Gearchiveerd Sterk & Zwart | Reageer

– Jij nog koffie?

– Ja doe maar een macchiato.

– En, het nieuwe genderneutrale toilet gezien?

– Ja. Cool toch?

– Cor was boos.

– Cor als in ex-Corry?

– Ja. Die heeft zich jaren verheugd op de dag dat zij naar de mannen-wc kon. Zij droomde ervan! Ooit zal ik in een urinoir pissen, als een echte man! Is het eindelijk zover, schaffen ze het af!

– Die nieuwe toilet heeft geen urinoir? Was me niet opgevallen.

– Ja ja, wij moeten voortaan gewoon in de pot plassen. Bril omhoog, netjes mikken, schoonmaken als het ernaast gaat … waarom?

– Of gaan zitten natuurlijk.

– Ja. Dus een genderneutrale wc is eigenlijk gewoon een vrouwen-wc?

– Komt het wel op neer, ja.

– Arme Cor!

– Tja. We kunnen natuurlijk niet met iederéén rekening houden!

Roos, Duk, De Winter: gekte of strategie?

Geplaatst op juli 25, 2017 | Gearchiveerd NRC HANDELSBLAD, The Semidaily Kuitenbrouwser | 1 Reactie

Jan Roos, die het Oekraine-rerendum opzette en daarna vergeefs probeerde de Tweede Kamer in te komen, vroeg zich op Twitter af: ‘Wat is dat toch met ‘kanker’ en de allochtone jeugd’? De krachtterm ‘kanker’ is een oer-Hollands verschijnsel, daar is weinig allochtoons aan. Diverse lezers, waaronder filmregisseur Martin Koolhoven, attendeerden Roos daarop. Roos’ reactie was fascinerend. ‘Kool is een deugmens,’ schreef hij, ‘die gaat het over een woordje hebben, in plaats van de bedreigingen uit die hoek.’

Hoe moeten wij dit noemen? Het is zoiets als waarop je bedacht moet zijn in gesprek met een vierjarige. Een cognitieve afzwaaier. Ooit sorteren die hersencellen zich uit en ontstaat er iets van orde en logica in dat brein. Maar geef toe, als het normaal is geworden dat in de nieuwsmedia haast dagelijks incoherente mensen optreden, is er toch iets vreemds gebeurd met onze cultuur. Ja, oké, ooit hadden wij Willem Oltmans, maar vergeleken met Jan Roos was die een toonbeeld van eruditie en bedachtzaamheid.

Of neem Wierd Duk. Journalist, historicus, tegenwoordig in dienst bij het Algemeen Dagblad en vaak te zien in talkshows. In die landelijke krant en die veelbekeken programma’s vertelt Duk voortdurend dat er voor radicaalrechtse meningen als de zijne in Nederland geen ruimte is. Je leest het, je kijkt ernaar, en denkt: wat is hier aan de hand? Is deze man doof voor zijn eigen stem? Is dit een vierjarige in het lichaam van een vijftiger? Waarom zit deze man op een gewone stoel? Is dat wel veilig?

Naast Duk zit dan vaak iemand anders, eerder genoemde Jan Roos bijvoorbeeld, maar het kan ook Leon de Winter zijn, die het helemaal met Duk eens is dat voor hún mening in Nederland géén ruimte is. Als tv-toestellen een logica-alarm hadden, zou het gepiep oorverdovend zijn. De Winter wil het ook nog even hebben over het ongeluk onlangs bij het Centraal Station van Amsterdam, waarbij een man een paar voetgangers omver reed. Hoewel inmiddels naar tevredenheid van ook de argwanendste waarnemers vast staat dat dit een heus ongeval was –een suikerzieke man raakte onwel en verloor de macht over het stuur – is De Winter nog steeds van mening dat het hier om een islamterrorist gaat en een doofpotoperatie van de lokale autoriteiten. Ooit was Leon de Winter een serieuze schrijver, maar er lijkt iets te zijn misgegaan in dat hoofd.

Om terug te komen op Wierd Duk: die zei onlangs in een interview dat Rusland geen dictatuur is. ‘Als je je niet met de politiek bemoeit en je niet te veel tegen de macht verzet, kun je daar prima leven.’ Het zijn de media die ons een totaal verkeerd beeld van Rusland en Poetin geven, meent Duk.

Duk publiceert wel vaker onzin. Onlangs schreef hij in het AD dat ‘wereldwijd vijftig miljoen moslims bereid zijn tot het gebruiken van geweld’. Het bleek te gaan om ongeveer vijftig miljoen moslims wereldwijd die geweld accepteren als middel om de islam te verdedigen. Iets heel anders dus. Het verdedigen of bevechten van godsdienstvrijheid – als alleen de islam daar aan deed, zouden de geschiedenisboeken heel wat dunner zijn.

De journalist Jeroen Wollaars citeerde een deel van Duk’s uitspraken over Rusland op Twitter, letterlijk. Duk’s reactie: ‘Jij maakt jezelf nu totaal belachelijk.’

Eh…?

Het wonderlijke is: het went. Om een of andere reden hebben wij de neiging om dit soort idiotie te vergoelijken. Dat totale communicatiedefect, tussen mensen die verder zo weinig lijken te verschillen, burgers van hetzelfde land, beoefenaren van het zelfde vak, die geen gesprek meer met elkaar kunnen voeren, het maakt ons nerveus. Zo kunnen wij toch niet leven met elkaar?

Maar zoals alle cognitieve dissonanten geven wij dit soort ongerijmdheden gewoon een plek, samen met de kip en het ei, de twee losse sokken die elkaar nooit vinden en meer van dat soort raadsels. Het is onbegrijpelijk, het is irritant, maar wij zullen er mee moeten leven. De toestand normaliseert zich, de uitersten trekken weer naar elkaar. Niemand wil graag alleen aan de zijlijn staan, roepend dat het allemaal niet klopt

Hubert Smeets, bijvoorbeeld, oud-redacteur van NRC handelsblad en oud-collega correspondent van Duk, verweet hem naar aanleiding van zijn uitspraken over Rusland ‘gebrek aan intellectuele discipline’. Tja. Duk kan in talkshows verschijnen en in het AD schrijven, er zijn langzamerhand aardig wat aanwijzingen dat hij niet goed bij zijn hoofd is. Je hebt verschil van inzicht, en je hebt gekte, laten we het één vooral niet met het ander verwarren.

Het pijnlijke is dat mensen als Duk, Roos en de Winter waarschijnlijk niet gek zíjn, maar welbewust de gek uíthangen. Het is een strategie. De bedoeling van al die verzinsels is niet om ze tot ‘waarheid’ te verheffen, de bedoeling is het zaaien van verwarring en twijfel, aan alles. Net als die oneindige stroom knettergekke verzinsels die Trump en zijn team de wereld in helpen: het is een bewuste strategie van desoriëntatie en conditionering, zodat het publiek op een gegeven moment niet meer weet wát het moet geloven. Wij zíjn helemaal niet gebrainwashed, zoals radicaalrechts altijd beweert, wij wórden gebrainwashed. Door hen.

« ga terugvolgende pagina »